Hey iedereen,

Hier is weer een update van mijn reis, de laatste update was vanuit Nieuw-Zeeland. Ik ben ondertussen weer in Australië, het plan om te reizen van Cairns naar Sydney is ondertussen opgang gekomen.

Mijn eerste dag in Cairns was wel heel speciaal, niet alleen om terug te zijn in Australië, warm weer te hebben of het mooie zwembad aan de boulevard maar ik was niet de enige die dag zou aankomen in Cairns. Mijn lieve moeder is de hele wereld over gevlogen om samen de Australische kust te ontdekken. Na deze familie reünie op het vliegveld (wat voelde als een aflevering van “hello, Goodbye”) hebben we de eerste paar dagen door gebracht in Cairns.

Na Cairns zijn we naar het noorden gegaan, ja voor de oplettende mensen dat is niet op de route naar sydney. Vanuit port douglas hebben we een dag cruise naar het great barrier reef genomen, waarop we in drie verschillende locaties konden duiken en snorkelen. Ikzelf heb 2x kunnen duiken omdat ik nog geen PADI heb, Thea heeft 2x gesnorkeld en ook kunnen genieten van de onderwater wereld. Natuurlijk was iedereen druk bezig om NEMO te vinden. Toen ik hem eindelijk gevonden had bleek hij toch last te hebben van diva gedrag, alle duikende paparazzo werden vakkundig ontweken. Gelukkig was de rest van de familie nog niet moe van alle duikende toeristen, dus we hebben nog wel een paar goede foto’s kunnen maken. Tijdens het duiken hebben we naast het koraal rif en de gebruikelijke vissen ook nog een schildpad gezien. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat mijn fotografisch talent tekort schoot om hem goed op de foto te krijgen. Kortom het was een goed begin van de vakantie, iets om nooit meer te vergeten.

Verder naar heb noorden hebben we cape tribulation bezocht, dit is klein kust plaatsje met een prachtige route er naartoe door het regenwoud en langs stranden. Je hebt hier hele brede stranden met regenwoud aan het begin en de oceaan aan de andere kant. Dit geeft echt een bounty reclame gevoel, al was het zand nog niet helemaal wit dus onze jacht naar een beter strand wordt vervolgt.

Op onze weg naar het zuiden zijn we heerlijk rond aan het zwerven, zo zijn we verschillende boerderijen tegen gekomen. Thea heeft volgens mij een klein beetje last van heimwee want elke boerderij moet bezocht worden, na elke boer eens goed aan de tand gevoeld te hebben gingen wij weer verder op onze tocht. Iets wat hier heel veel verbouwd wordt is suikerriet, velden vol lange stengels vergelijkbaar met mais alleen dan nog iets hoger. Dit gecombineerd met de rode grond maakt voor een heel ander landschapsbeeld dan ik tot nu toe ben tegengekomen.

Iets wat veel indruk maakte was het landgoed paronella park, wat door 1 man was gebouwd in de jaren 30, met een waterkracht centrale. In 9 jaar had deze man een compleet kasteel gebouwd met tuinen en alles wat erbij hoort.  En tot op de dag van vandaag word het door particulieren onthouden en hebben ze alles in originele staat gehouden. Als je daar rondloopt kan je je niet voorstellen dat 1 man dat zelf gemaakt heeft, laat staan met de middelen uit de jaren 30.

De volgende stop wordt whitesundays. Een van de hoogte punten langs de kust en beroemd om zijn witte stranden. Kortom wij genieten hier volop!

Tot snel groetjes

Hey iedereen,

Mijn laatste update is alweer veel te lang geleden. De laatste keer dat ik iets geschreven had was voor mijn halve marathon. De race was echt ontzettend zwaar en lang maar gelukkig was mijn eind tijd net onder de twee uur dus ik ben tevreden.

Ondertussen zit mijn tijd aan de universiteit erop ik heb al mijn vakken gehaald, dus ik heb officieel mijn bachelor binnen. Een goed moment om mijn reis te beginnen. Mijn eerste trip is naar Nieuw Zeeland, helaas is mijn laatste dag van deze reis alweer aangebroken. Ik ben in een maand van het noorden naar het zuiden gereisd en weer terug naar het noorden. Het was echt een bizarre trip bijna onbeschrijfelijk maar ik ga een poging wagen.

Mijn reis begon op mijn verjaardag, helaas was een soepele vlucht niet een van de cadeaus die ik heb gekregen. Tijdens het inchecken werd mij vrolijk meegedeeld dat ik niet kon inchecken omdat ik geen vlucht uit NZ had gepland. Het blijkt dat je een vertrek datum moet hebben of een visum anders mag je het land niet in. Ik had slechts 20 minuten om ergens op het vliegveld een ticket te boeken. Na een volle sprint naar het reisbureau en haastig mijn vertrek datum te hebben bepaald was alleen de betaling nodig om mijn reis te redden. Omdat ik geld aan het overboeken was, had ik bijna tot geen saldo op mijn rekening….. dus nadat mijn eerste 3 bankpassen geweigerd waren, brak het zweet me toch uit. Gelukkig had ik nog een laatste pas over die mijn reis heeft gered. Op het moment dat ik NZ in kwam werd mijn bagage gecontroleerd, nouja meer extreem grondig uitgepluisd. De conclusie was dat mijn wandelschoenen nog modder bevatte en deze eerst schoongemaakt moesten worden. Wonder boven wonder werd dat voor mij gedaan door de douane, dus niet alles zat tegen.

De eerste stop op mijn reis was de bay of islands in het noorden van NZ. Het was een prachtige baai met de eerste hoofdstad van NZ. Heel erg mooi om te zien maar niet heel avontuurlijk. Op mijn weg naar het zuiden heb ik zoveel gedaan: Quad racen, white and black water raften, mount doom beklommen en de filmset van lord of the Rings bezocht. Maar de echte highlights van mijn trip waren de volgende:

Mijn absolute nummer 1 was een vliegles in een vliegtuig gebruikt tijdens de redbull air races. Na een korte instructie van de piloot werd je in een het vliegtuig gezet en was het tijd om te leren vliegen. Mijn instructeur was Ivan, meervoudig kampioen in lucht acrobatiek, kortom als iemand wist wat je met zo’n vliegtuig kon doen was hij het wel. Na het opstijgen mocht ik zelf naar de juiste hoogte en locatie vliegen om te beginnen aan de lessen. Hij liet eerst alle elementen van luchtacrobatiek zien, loopings, rollen, ondersteboven vliegen en naar de aarde storten. Gelukkig kon ik hierna nog lachen dus was het tijd voor mij om mijn eigen looping en rol te maken met het vliegtuig. De eerste poging lukte al meteen dus ik mocht nog een keer. Als toetje nam hij de controle weer over en vloog een volledig wedstrijd parcours met alle wedstrijd onderdelen en snelheden. Ik geloof dat ik meer op de kop heb gevlogen dan rechtuit. Dit was zo ontzettend gaaf! Helaas heb ik de film nog niet online staan dus dat houden jullie nog te goed. Maar hierna was het wel duidelijk dat er niks beters te doen is in NZ. Als voorbeeld de dag erna heb ik een bungeejump gemaakt, maar dat voelde niet eens spannend meer…. Zo indrukwekkend was mijn vlucht.

Het vliegen was ontzettend leuk, maar het engste wat ik hier gedaan heb was rocks ’n ropes. Dit was een parcours van touwen gespannen tussen houten palen op ongeveer 15 meter hoogte. Het begint onschuldig met een touwbrug waar je heen en weer  moet lopen maar het wordt al snel een touw brug en alleen een evenwichtsbalk. Nadat we alles hadden volbracht was het tijd voor de ultieme test: The Leap of faith. Je klimt langs een paal omhoog, als je boven bent klim je boven op de paal en spring je richting een trapeze. Klinkt heel simpel en goed te doen. Vol goede moed begin je te klimmen, alles gaat prima tot dat je bovenaan bent. Je voelde de windt hard om je heen waaien en de paal zwiept lekker heen en weer, door je eigen bewegingen en de wind, kortom erg instabiel. Het aller lastigste moet dan nog komen dat is het gaan staan bovenop de paal. De bovenkant van de paal is kleiner dan je voeten en je hebt niks om je aan vast te houden en niks is stabiel door de wind. Toen ik eenmaal stond was de sprong naar de trapeze nog maar een klein stapje. Maar eenmaal beneden bleven de knietjes nog vrolijk 5 minuten door knikken.

Iets wat boven op mijn lijstje stond was het beklimmen van een gletsjer, iets wat ik nu gelukkig van mijn lijstje kan afstrepen. De frans jozef gletsjer is een van de 3 gletsjers in de wereld met een regenwoud aan de voet van de gletsjer. Tevens is het ook een snel veranderende gletsjer dus je mag er niet oplopen in plaats daarvan wordt je met een helikopter gedropt op de gletsjer. Onze gidsen waren erg enthousiast omdat ze net een nieuwe ijs grot hadden ontdekt. Eentje die ze 1x in de 5 jaar vinden dus ze wilde deze ook zelf beklimmen. Daardoor hadden wij de eer om als eerste en enige deze grot te beklimmen, want na wat berekeningen bleek dat de grot maar 1 week te bezichtigen was voordat hij weg gesmolten was. Doordat onze gidsen zelf ook de smaak te pakken hadden en de unieke locaties hadden we aan het einde van de dag 8 uur op de gletsjer geklommen in plaats van de 4 uur die eigenlijk voor deze tour stonden. Dit was echt bijzonder, zulke massale ijs grotten die in een week weg smelten, het klimmen met ijspikhouwelen en de helicopter vlucht. Ik ben zo blij dat ik dat heb kunnen doen.

Morgen is het alweer tijd om naar Australië te vliegen voor het laatste gedeelte van mijn trip langs de oost kust en dan over iets minder dan 4 weken ben ik weer in Nederland. De tijd gaat hier veel te snel, maar ik kijk stiekem wel uit jullie al mijn verhalen in persoon te vertellen en de foto’s te laten zien.

Tot snel!!

Hey iedereen, het ondertussen alweer een hele tijd geleden dat ik een update heb geschreven, er is in de tussentijd heel veel gebeurd. Ik zal proberen jullie een korte en complete update te geven. Vorige keer stond ik op het punt te gaan naar Darwin, iets wat ik toen nog niet vertelt was dat ik door de tough mudder race 3 dagen mijn nek niet kon bewegen, maar gelukkig is ondertussen alles weer helemaal goed.

Mijn reis naar Darwin begon hier in Sydney, samen met Ricky en David gingen we richting het vliegveld. David, een Duitse jongen uit Berlijn, had alles gepland, we zouden om half 6 vertrekken richting het vliegveld. Zoals wij ondertussen weten zijn Duitsers er van op tijd komen, David nam dit wel erg extreem…. We waren zelfs te vroeg om in te checken kortom deze reis zou de planning geen issue worden.

We vlogen in de nacht naar Darwin, om 1 uur kwamen we aan, helaas konden we pas de volgende morgen onze camper afhalen dus we moesten een nacht ergens overnachten. In de trant van voorbereiding besloten wij in een parkje naast het vliegveld te slapen. Het was zo warm dat we lekker op een handdoekje onder de sterren gingen slapen, tot dat we gewekt werden door een regenbui. Dit was de enige vorm van neerslag die we hebben gezien tijdens onze trip, heerlijke timing dus.

De eerste dag in Darwin, eindelijk konden we onze camper ophalen en onze reis echt beginnen. Het links rijden was makkelijker dan verwacht, het enige vervelende was dat de ruitenwisser en richting aanwijzers ook aan de andere kant zaten, waardoor wij met de schoonste voorruit uit heel Australië rondreden. Het was een flinke rit naar het eerste nationale park, kakadu, om even uit de auto te komen stopte we bij een klein barretje, waar ze ook boottochten organiseerde om opzoek te gaan naar krokodillen. Het waren echte volwassen zoutwater krokodillen, sommige waren 6 meter lang. Onderdeel van de cruise was het voeren van deze lieve beestjes. Met een stukje vlees aan een touwtje werden de krokodillen gelokt en begonnen ze te jagen. krokodillen slaan toe onderwater in de meeste gevallen zo snel dat ze met hun lichaam boven water komen. Dit was zo indrukwekkend dat we de rest van de trip keurig gelet hebben op de bordjes die waarschuwen voor krokodillen.

De volgende dagen hebben we heel veel hiking tochten gemaakt, waarbij we ontzettend veel mooie landschappen hebben gezien. Iets wat ik absoluut met jullie wil delen is de zonsopkomst. Het was zo prachtig het begon allemaal met het beklimmen van de berg, terwijl we in de verte dingo’s hoorde huilen het leek wel een echte horror film.  Maar het was zo de moeite waard, de zon opgang was echt zo prachtig om mee te maken. Natuurlijk waren de diverse zonsondergangen ook adembenemend. Na deze zonsopkomst hadden we een lange dag vol bezichtigingen en een reis naar het volgende nationale park Katherine. Door het gebrek aan goede slaap (muggen en hitte), gebrek aan douches en de rijstijl van Ricky was de sfeer aan het einde van onze reis naar Katherine lichtelijk gespannen. Maar bij aankomst op onze camping reden we eerst langs een enorm zwembad gevolgd door een splinternieuw douchegebouw en als kers op de taart bij het uitstappen totaal geen muggen te zien, horen of voelen! Als je dit leest kan je je niet voorstellen hoe blij je kan worden van deze simpele dingen als die douche en gebrek aan muggen (Ricky had al 20 muggenbeten op 1 voet).

In Katherine hebben we veel gezwommen, nee niet in het zwembad maar in verschillende meertjes met watervallen. In deze meertjes zwom je gewoon tussen verschillende hagedissen en zeer brutale vissen. Ik ben zelfs aangevallen door een vis, ik stond rustig te praten in het water toen ik een redelijke grote vis aanzag komen zwemmen. Verwonderd dat hij zo nieuwsgierig naar mij toekwam bleef ik staan… toen hij vlak bij mijn voet was beet hij opeens in mijn voet. In mijn verbazing wilde ik hem weg jagen maar zelfs hier leek hij niet van onder de indruk, want hij zwom op zijn dooie gemak weg, kortom niet alleen krokodillen zijn gevaarlijk ook de vissen.

Over gevaarlijke dieren gesproken, je wordt hier vooral gewaarschuwd voor spinnen. Deze spinnen zijn niet normaal groot, ik weet hoe mijn lieve tantetje in Nederland staat te springen bij een kleine spin, maar hier veranderende wij alle drie van stoere survival experts in gillende schoolmeisjes toen een van deze mega spinnen had besloten onze auto binnen te sluipen. Nadat wij weer de oude waren besloten we heldhaftig onze nieuwe passagier te verpletteren onder 1 van onze tassen.

Na Katherine gingen we naar Matagena een klein plaatsje beroemd om de natuurlijke warmwater bronnen. Hoe helder en heerlijk warm deze bronnen ook waren, leukste van Matagena waren de kangoeroes. Tijdens onze vaste avondmaaltijd van spaghetti kregen wij onverwacht bezoek. Een groepje kangoeroes vond onze spaghetti zo lekker ruiken dat ze een hapje kwamen halen. Ik heb gewoon twee kangoeroes naast mijn campingstoel gehad en kon ze beide uit mijn handen laten eten. Dat was toch wel heel bijzonder om meegemaakt te hebben.

Van uit Matagena zijn we weer terug naar Darwin gereisd, door een derde park genaamd lichfield. Ook een erg mooi natuur reservaat, waar we ook nog in levende lijve een slang hebben gevonden, kortom ik heb nu alle lokale dieren ondertussen gezien. Tijdens onze reis door lichfield kwamen we in contact met twee Zwitserse meiden die ook op weg waren naar Darwin. Met de gedachte, hoe meer zielen hoe meer vreugd, besloten we om samen onze reis te vervolgen. We hadden ons iets verkeken op hoeveel tijd we zouden door brengen in lichfield dus toen we alles gezien hadden, bleek dat we nog een dag over hadden. Gek van alle muggen hadden we het idee om met z’n alle op een strand te gaan kamperen als laatste avond op reis. Eenmaal bij het strand hebben we echt de mooiste zonsondergang gezien van de hele reis. Een prachtige afsluiter van onze trip.

Voordat we terug konden vliegen hadden we 2 dagen in Darwin om de camper terug te geven en de stad te bezichtigen. Darwin is de 4^e stad van Australië alleen hadden we in 1 dag alle hoogtepunten al gezien. Het was dus echt een super geslaagde tri

Bij terugkomst was het even schrikken want nu drong dan toch het besef door dat ik over 2 weken de halve marathon moet lopen, kortom tijd voor nog wat last minute training. Oja, alle deadlines van de universiteit helpen ook niet echt mee.

Dat was het weer voor deze keer!

Ik heb helaas nog niet alle foto’s van de mijn reis dus ik kan nog niet alles met jullie delen maar dit is een voorproefje van wat ik heb gezien. Ps. mocht je meer willen zien of meer verhalen willen horen, er zijn er veel, dan moet je geduld hebben tot wanneer ik terug ben of gewoon even vragen!

Zoals jullie allemaal weten heb ik het afgelopen zondag doorgebracht in de modder om uhm mezelf te vermaken. Maar voordat ik met dat hoogte punt met jullie ga delen begin ik gewoon met het begin van de week.

Afgelopen week had ik eindelijk een afspraak met de universiteit om mijn dyslectische voorzieningen. Wat blijkt, hier staat privacy er hoog in het dagelijks leven dus ze op de afdeling waar ik was hadden ze mijn formulieren niet ontvangen. Nadat lichtelijk verbaast was want ik wist zeker dat ik mijn documenten had opgestuurd, werd mij alles uitgelegd. Bij mijn aanmelding was er geen melding gedaan dat mijn “handicap” gecommuniceerd mocht worden met andere universiteitsinstanties. Hierdoor lagen de documenten ergens in een stoffige lade zonder dat er iets mee gedaan werd, kortom perfect systeem als je iets wilt verbergen maar erg omslachtig als je iets snel wilt regelen. Ondertussen is nu alles geregeld, voordeel is wel dat mijn tweede tentamen met 3 weken verplaatst is naar een speciale tentamen dag voor mensen met speciale voorzieningen.

Enfin, donderdag was dan eindelijk het moment van de waarheid, mijn aller eerste tentamen op Australische bodem. gelukkig was het geen officieel tentamen dus de docent had mijn laptop geregeld dus kon ik gewoon mijn tentamen maken. Vooraf kregen we te horen dat het zou bestaan uit multiple choice en korte antwoord vragen. Nou in Groningen regelen ze dit allemaal oké, vaak heb je 3 uur voor 40 multiple choice vragen. Ik verwachte hier dezelfde coulante tijdsduur van het examen, uiteindelijk kreeg je 2 uur voor je tentamen. Op zich was dit natuurlijk ruim voldoende, tot dat ik mijn tentamen kreeg; 40 multiple choice vragen en 23 open vragen. Kortom ik heb gerammeld op dat toetsenbord of mijn leven er vanaf hing.

Erg lang had ik niet om bij te komen van mijn tentamen, want s’ avonds was het concert van mijn vrijwilligerswerk. Blind vertrouwend op mijn telefoon in een bus gesprongen in de hoop dat het mij richting de goede wijk zou brengen. Natuurlijk bleek ik de goede bus te hebben, want bij het uitstappen ging ik gelijk op in de massa van 16 jarige Australiërs. Eenmaal binnen probeerden we natuurlijk zo ver mogelijk vooraan te staan. Uiteindelijk lukte het ons op de 7 rij te komen, best knap gezien de hoeveelheid gillende pubers om ons heen. Extra voordeel voor mij in de hele zaal waren maar 25 mensen die op oog hoogte waren dus ik kon alles prima zien. Het begon met een artiest “guy sebastian” nog nooit van gehoord, na wat navragen een lokale idols winnaar ofzo kortom snel door naar de volgende artiest. Dit waren de 40 plussers van porbelleez, ze mochten misschien “oud” zijn maar ze hadden goede nummers en wisten hoe ze een feestje moesten bouwen! Nadat de zaal was opgewarmd om te feesten kwam Tinie Tempah, een Engelse rapper die boven verwachting een goed optreden gaf. Maar het absolute hoogte punt van de avond was toch wel het optreden van The Script. Nadat ze hier eerder deze week 3x een stadion hadden uitverkocht kwamen ze hier nog een klein optreden geven. Het is echt lang geleden dat ik met zoveel kippenvel naar een band heb staan luisteren. Kortom het concert was meer dan 4 uur vrijwilligerswerk waard! En hier hield het nog niet op want bij de uitgang kreeg iedereen nog een gratis koptelefoon.

Maar mijn absolute hoogtepunt van de week, nee mijn verblijf hier was de Tough Mudder. Even een korte inleiding voor iedereen dit duidelijk niet naar mijn verhalen heeft geluisterd. Tough mudder is een race over 20 kilometer met 25 bizarre hindernissen en zoals de naam het al zegt je rent door de modder. Mocht je meer willen weten kijk dan even op de website.

Mijn voorpret begon zaterdag al, nadat ik probeerde mijn route naar de race te plannen kwam ik tot de conclusie dat er geen bussen rijden op zondag! Een blik op de kaart leerde mij dat ik als ik geen ander vervoer kon regelen ik 16 kilometer moest lopen om bij de race aan te komen. Mee doen aan de race is gekken werk, dus ik wilde liever deze warming up overslaan. Nadat ik op facebook mensen had lastig gevallen of ze een auto, fiets hadden of zelf meegingen doen, verscheen er opeens een mysterieuze bus op het schema. Kortom ik was gered, ik zou voor alle zekerheid een trein eerder nemen zodat ik de bus niet kon missen, met een gerust hart ging in proberen te slapen.

De wedstrijddag begon voorspoedig, op tijd wakker/niet kunnen slapen, trein gehaald ik was er dus al bijna. Aangekomen in het kleine dorpje verderop waar mijn mysterie bus zou moeten vertrekken bleek dat deze bus niet meer bestond. Blijkbaar was het zichtbaar dat mijn moed in de modder was gezakt want er kwamen 2 mensen aan die vroegen of ik ook naar de race moest. Lang verhaal kort we besloten een taxi te delen aangezien het te ver was om te lopen. Toen we aankwamen op het race terrein keken we onze ogen uit, prachtige weides, mooie bossen en bergen. Het was een landgoed van 1700 hectare waar wij ons konden uitleven in de modder. Nadat wij ons aangemeld hadden, gingen we opzoek naar de bagage opslag, terwijl wij onze tassen overhandigde werd de laatste oproep gedaan voor de laatste start groep, wij dus. In volle sprint gingen wij opzoek naar de start, om bij de start te komen moest je een klein muurtje overklimmen van zo’n 3 meter. Appeltje eitje, eerste poging verlies ik mijn evenwicht en val weer van het muurtje af naar de verkeerde kant. Tweede poging zelfde verhaal alleen nu aan de goede kant van de muur, kortom top voorbereiding. Na wat inspirerende woorden van de starters MC en een officiële beëdiging onder de wetten van de tough mudder mochten we van start.

Ik ga niet de hele race met alle obstakels bespreken want dan word het wel een heel lang verhaal (mocht je meer willen weten, vraag het dan! Want wil ik het maar al te graag vertellen). Maar nadat we goed waren opgewarmd na de eerste drie kilometer en eerste obstakels was het tijd voor 1 van de serieuze obstakels; het ijsbad. Dit was een zeecontainer gevuld met ijs en een plank erboven waar je onderdoor moest gaan. Als je erin springt valt de kou nog mee, je probeert zo snel mogelijk richting de plank te lopen, aangezien zwemmen onmogelijk is door de hoeveelheid ijsblokjes. Tegen de tijd dat je de plank bereikt begint de kou toe te slaan. Snel duik je onderwater, nu verkramp je helemaal en aangezien er geen licht door het ijs komt wordt alles donker en zie je niks. Door de massa van het ijs voel je ook niet echt wanneer je onder de plank door bent. Als je dan eindelijk weer boven komt wil je zo snel mogelijk eruit maar omdat je zo koud bent lukt het niet meer om snelheid te maken. Maar als je er dan eenmaal uit het ijs bent ben je wel echt goed wakker. Het duurde overigens wel 2 kilometer voordat mijn arme lijfje weer een beetje normaal was.

Verder had je veel komische obstakels, buizen waar je door heen moest kruipen waarin mensen dan vast komen te zitten. Over met zandzakken over een modder pad lopen, waar je opeens iemand tot aan zijn heupen in de modder ziet zakken, ze hadden dus verborgen kuilen gegraven. Het engste onderdeel was een houten stelling waar je vanaf moest springen in het water. Deze stelling was 7 a 8 meter hoog, met een heel klein vijvertje waarin je moest springen, maar dit was gewoon een kwestie van niet nadenken en gewoon doen. Ook erg grappig was de in geoliede half pipe waar je tegenop moest lopen, maar vooral om de valpartijen van andere deelnemers

De meest vervelende onderdelen waren toch wel de onderdelen met elektriciteit. Wij waren de gelukkige deelnemers van een race waarin ze een nieuwe elektrische hindernis hadden verwerkt. Het begon met de electic eel. Dit was een hindernis waarbij je door een waterbadje moest tijgeren van 40 meter, waarbij je om de 3 seconden een shock krijgt. Dit onderdeel was richting het einde van de race dus je hebt totaal geen energie meer en overal kramp. Dus je probeert snelheid te maken en dan krijg je de eerste shock en verkramp je compleet, oja detail de shock bestaat uit 3 snelle shocks maar dat vertellen ze je niet. Kortom je wordt geshockt bij het leven voordat je eruit bent, het zijn ook geen kleine stootjes allemaal van 10000 volt.
het tweede elektrische onderdeel was de finish, hoe fijn! Een modderbad van 20 meter, vooraf wordt je nat gemaakt door de brandweer en dan mag je door de modder rennen, klinkt haalbaar tot nu toe. het gemene is dat rondom het modder bad een hekwerk is gebouwd en dat van boven naar beneden allemaal draadjes hangen met daarop wederom die vriendelijke 1000 volt. Gelukkig zijn niet alle draden geladen alleen een paar dus je hebt geen idee wanneer je geshockt wordt. Het leuke is wel dat iedereen kan komen kijken bij de finish. Iedereen wil er ook blijven kijken want de combinatie van vermoeidheid, rennen en stroom zorgt ervoor dat menig deelnemer vol met hun gezicht in de modder valt.

Ik zou het iedereen aanraden een keer te doen want het is echt een uitdaging heb persoonlijk nog nooit zoiets zwaars in mijn leven gedaan.

Ondertussen is hier de vakantie aangebroken dus ik ga genieten van een weekje wel verdiende rust in Darwin 😀

Tot snel!!