Zoals jullie allemaal weten heb ik het afgelopen zondag doorgebracht in de modder om uhm mezelf te vermaken. Maar voordat ik met dat hoogte punt met jullie ga delen begin ik gewoon met het begin van de week.

Afgelopen week had ik eindelijk een afspraak met de universiteit om mijn dyslectische voorzieningen. Wat blijkt, hier staat privacy er hoog in het dagelijks leven dus ze op de afdeling waar ik was hadden ze mijn formulieren niet ontvangen. Nadat lichtelijk verbaast was want ik wist zeker dat ik mijn documenten had opgestuurd, werd mij alles uitgelegd. Bij mijn aanmelding was er geen melding gedaan dat mijn “handicap” gecommuniceerd mocht worden met andere universiteitsinstanties. Hierdoor lagen de documenten ergens in een stoffige lade zonder dat er iets mee gedaan werd, kortom perfect systeem als je iets wilt verbergen maar erg omslachtig als je iets snel wilt regelen. Ondertussen is nu alles geregeld, voordeel is wel dat mijn tweede tentamen met 3 weken verplaatst is naar een speciale tentamen dag voor mensen met speciale voorzieningen.

Enfin, donderdag was dan eindelijk het moment van de waarheid, mijn aller eerste tentamen op Australische bodem. gelukkig was het geen officieel tentamen dus de docent had mijn laptop geregeld dus kon ik gewoon mijn tentamen maken. Vooraf kregen we te horen dat het zou bestaan uit multiple choice en korte antwoord vragen. Nou in Groningen regelen ze dit allemaal oké, vaak heb je 3 uur voor 40 multiple choice vragen. Ik verwachte hier dezelfde coulante tijdsduur van het examen, uiteindelijk kreeg je 2 uur voor je tentamen. Op zich was dit natuurlijk ruim voldoende, tot dat ik mijn tentamen kreeg; 40 multiple choice vragen en 23 open vragen. Kortom ik heb gerammeld op dat toetsenbord of mijn leven er vanaf hing.

Erg lang had ik niet om bij te komen van mijn tentamen, want s’ avonds was het concert van mijn vrijwilligerswerk. Blind vertrouwend op mijn telefoon in een bus gesprongen in de hoop dat het mij richting de goede wijk zou brengen. Natuurlijk bleek ik de goede bus te hebben, want bij het uitstappen ging ik gelijk op in de massa van 16 jarige Australiërs. Eenmaal binnen probeerden we natuurlijk zo ver mogelijk vooraan te staan. Uiteindelijk lukte het ons op de 7 rij te komen, best knap gezien de hoeveelheid gillende pubers om ons heen. Extra voordeel voor mij in de hele zaal waren maar 25 mensen die op oog hoogte waren dus ik kon alles prima zien. Het begon met een artiest “guy sebastian” nog nooit van gehoord, na wat navragen een lokale idols winnaar ofzo kortom snel door naar de volgende artiest. Dit waren de 40 plussers van porbelleez, ze mochten misschien “oud” zijn maar ze hadden goede nummers en wisten hoe ze een feestje moesten bouwen! Nadat de zaal was opgewarmd om te feesten kwam Tinie Tempah, een Engelse rapper die boven verwachting een goed optreden gaf. Maar het absolute hoogte punt van de avond was toch wel het optreden van The Script. Nadat ze hier eerder deze week 3x een stadion hadden uitverkocht kwamen ze hier nog een klein optreden geven. Het is echt lang geleden dat ik met zoveel kippenvel naar een band heb staan luisteren. Kortom het concert was meer dan 4 uur vrijwilligerswerk waard! En hier hield het nog niet op want bij de uitgang kreeg iedereen nog een gratis koptelefoon.

Maar mijn absolute hoogtepunt van de week, nee mijn verblijf hier was de Tough Mudder. Even een korte inleiding voor iedereen dit duidelijk niet naar mijn verhalen heeft geluisterd. Tough mudder is een race over 20 kilometer met 25 bizarre hindernissen en zoals de naam het al zegt je rent door de modder. Mocht je meer willen weten kijk dan even op de website.

Mijn voorpret begon zaterdag al, nadat ik probeerde mijn route naar de race te plannen kwam ik tot de conclusie dat er geen bussen rijden op zondag! Een blik op de kaart leerde mij dat ik als ik geen ander vervoer kon regelen ik 16 kilometer moest lopen om bij de race aan te komen. Mee doen aan de race is gekken werk, dus ik wilde liever deze warming up overslaan. Nadat ik op facebook mensen had lastig gevallen of ze een auto, fiets hadden of zelf meegingen doen, verscheen er opeens een mysterieuze bus op het schema. Kortom ik was gered, ik zou voor alle zekerheid een trein eerder nemen zodat ik de bus niet kon missen, met een gerust hart ging in proberen te slapen.

De wedstrijddag begon voorspoedig, op tijd wakker/niet kunnen slapen, trein gehaald ik was er dus al bijna. Aangekomen in het kleine dorpje verderop waar mijn mysterie bus zou moeten vertrekken bleek dat deze bus niet meer bestond. Blijkbaar was het zichtbaar dat mijn moed in de modder was gezakt want er kwamen 2 mensen aan die vroegen of ik ook naar de race moest. Lang verhaal kort we besloten een taxi te delen aangezien het te ver was om te lopen. Toen we aankwamen op het race terrein keken we onze ogen uit, prachtige weides, mooie bossen en bergen. Het was een landgoed van 1700 hectare waar wij ons konden uitleven in de modder. Nadat wij ons aangemeld hadden, gingen we opzoek naar de bagage opslag, terwijl wij onze tassen overhandigde werd de laatste oproep gedaan voor de laatste start groep, wij dus. In volle sprint gingen wij opzoek naar de start, om bij de start te komen moest je een klein muurtje overklimmen van zo’n 3 meter. Appeltje eitje, eerste poging verlies ik mijn evenwicht en val weer van het muurtje af naar de verkeerde kant. Tweede poging zelfde verhaal alleen nu aan de goede kant van de muur, kortom top voorbereiding. Na wat inspirerende woorden van de starters MC en een officiële beëdiging onder de wetten van de tough mudder mochten we van start.

Ik ga niet de hele race met alle obstakels bespreken want dan word het wel een heel lang verhaal (mocht je meer willen weten, vraag het dan! Want wil ik het maar al te graag vertellen). Maar nadat we goed waren opgewarmd na de eerste drie kilometer en eerste obstakels was het tijd voor 1 van de serieuze obstakels; het ijsbad. Dit was een zeecontainer gevuld met ijs en een plank erboven waar je onderdoor moest gaan. Als je erin springt valt de kou nog mee, je probeert zo snel mogelijk richting de plank te lopen, aangezien zwemmen onmogelijk is door de hoeveelheid ijsblokjes. Tegen de tijd dat je de plank bereikt begint de kou toe te slaan. Snel duik je onderwater, nu verkramp je helemaal en aangezien er geen licht door het ijs komt wordt alles donker en zie je niks. Door de massa van het ijs voel je ook niet echt wanneer je onder de plank door bent. Als je dan eindelijk weer boven komt wil je zo snel mogelijk eruit maar omdat je zo koud bent lukt het niet meer om snelheid te maken. Maar als je er dan eenmaal uit het ijs bent ben je wel echt goed wakker. Het duurde overigens wel 2 kilometer voordat mijn arme lijfje weer een beetje normaal was.

Verder had je veel komische obstakels, buizen waar je door heen moest kruipen waarin mensen dan vast komen te zitten. Over met zandzakken over een modder pad lopen, waar je opeens iemand tot aan zijn heupen in de modder ziet zakken, ze hadden dus verborgen kuilen gegraven. Het engste onderdeel was een houten stelling waar je vanaf moest springen in het water. Deze stelling was 7 a 8 meter hoog, met een heel klein vijvertje waarin je moest springen, maar dit was gewoon een kwestie van niet nadenken en gewoon doen. Ook erg grappig was de in geoliede half pipe waar je tegenop moest lopen, maar vooral om de valpartijen van andere deelnemers

De meest vervelende onderdelen waren toch wel de onderdelen met elektriciteit. Wij waren de gelukkige deelnemers van een race waarin ze een nieuwe elektrische hindernis hadden verwerkt. Het begon met de electic eel. Dit was een hindernis waarbij je door een waterbadje moest tijgeren van 40 meter, waarbij je om de 3 seconden een shock krijgt. Dit onderdeel was richting het einde van de race dus je hebt totaal geen energie meer en overal kramp. Dus je probeert snelheid te maken en dan krijg je de eerste shock en verkramp je compleet, oja detail de shock bestaat uit 3 snelle shocks maar dat vertellen ze je niet. Kortom je wordt geshockt bij het leven voordat je eruit bent, het zijn ook geen kleine stootjes allemaal van 10000 volt.
het tweede elektrische onderdeel was de finish, hoe fijn! Een modderbad van 20 meter, vooraf wordt je nat gemaakt door de brandweer en dan mag je door de modder rennen, klinkt haalbaar tot nu toe. het gemene is dat rondom het modder bad een hekwerk is gebouwd en dat van boven naar beneden allemaal draadjes hangen met daarop wederom die vriendelijke 1000 volt. Gelukkig zijn niet alle draden geladen alleen een paar dus je hebt geen idee wanneer je geshockt wordt. Het leuke is wel dat iedereen kan komen kijken bij de finish. Iedereen wil er ook blijven kijken want de combinatie van vermoeidheid, rennen en stroom zorgt ervoor dat menig deelnemer vol met hun gezicht in de modder valt.

Ik zou het iedereen aanraden een keer te doen want het is echt een uitdaging heb persoonlijk nog nooit zoiets zwaars in mijn leven gedaan.

Ondertussen is hier de vakantie aangebroken dus ik ga genieten van een weekje wel verdiende rust in Darwin 😀

Tot snel!!

Er is alweer een week voorbij, het is echt schrikken maar ik ben ondertussen halverwege mijn studie hier in Sydney. Dus de paniek laat toe, want ik moet nog naar een voorstelling in het operahouse, luna park en Melbourne; onee wacht tentamens deze week.

Na het lange paasweekend begon deze week met een feest van de universiteit, alle bewoners van de campus werden uitgenodigd voor een diner in de universiteit met als thema Alice in wonderland. Gezien de vorige thema feesten hier in de stad had ik niet echt vertrouwen in een verkleedde opkomst. Afgaand op mijn gevoel besloot ik maar gewoon  gekleed te gaan. Aangekomen op de universiteit werden wij verzocht naar de 5^e verdieping te gaan. Dit was de enige gerenoveerde verdieping van het gebouw dat klaar was, kortom en prachtige zaal, gelukkig wel weinig mensen in thema maar iedereen was in plaats daarvan iedereen strak in pak. Toch enigszins het gevoel underdressed te zijn gingen we opzoek naar onze welkomstdrankjes. Onder het genot van een glas champagne en uitzicht over onze universiteitstuin stonden we de tijd lekker vol de brallen. Nadat de sfeer er goed inzat mochten we de dinerzaal betreden, iedereen was verdeeld over de tafels volgens een officiële verdeling. De reden was mij nog onduidelijk maar ik werd aan een tafel met alleen maar IT engineers geplaatst. Veel tijd om me hierover te verbazen was er niet want al snel werd de eerste gang van het diner geserveerd. Het eten was echt voortreffelijk en iedereen liet het zich goed smaken, twee puntjes van kritiek de kip was erg droog en het is wel heel karig als je per tafel van 10 mensen 2 flessen wijn krijgt voor het hele diner. Na het diner en de gebruikelijke speeches was het tijd voor de afterparty nog steeds in de universiteit, echt ontzettend leuk om te feesten in je eigen uni moeten we ook in Groningen maar eens gaan proberen. Het is natuurlijk overbodig om te melden dat dit natuurlijk een geslaagde avond was.

Wat de helft van het semester ook betekend; vakantie, jawel hier heeft de universiteit een echte spring/autumn break. Ik moet zeggen ik ben wel toe aan een break van al het studeren HAHA. Iedereen heeft grote plannen gemaakt om te gaan reizen, de east coast en Nieuw Zeeland zijn de populairste bestemmingen. Aangezien ik hier al naar toe ga reizen na mijn studie wilde ik dat niet doen tijdens mijn spring break. Twee vrienden van mij hadden het zelfde idee, dus samen zijn wij opzoek gegaan naar een andere vette trip die we kunnen gaan maken. Onze spring break gaat ons brengen naar Darwin en de natuurparken daar omheen, met z’n drieën gaan we een camper huren en op een soort safari. 3 studenten uit 3 verschillende landen in een inimini busje voor bijna twee weken op elkaars lip, als dat maar goed gaat komen. Mochten we elkaar niet uitmoorden in de camper, wachten de zoutwater krokodillen, dodelijke kwallen en slangen op ons. Kortom het wordt een heerlijke ontspannen trip 😉

Eerlijk gezegd maakt het me niet zoveel uit welke gevaren erop de trip ons staan te wachten. De kans dat ik de trip haal is al zeer klein, om cirkel komende zondag maar vast als de dag dat ik aan mijn einde ga komen. Vorig jaar rond deze tijd had ik me in een vlaag van zelf overschatting ingeschreven voor de urbanathlon in Amsterdam. Tot mijn eigenverbazing heb ik die zeer succesvol uitgelopen. Dit jaar in Sydney hebben ze geen urbanathlon, maar gek als de Australiërs hier zijn hebben ze wat anders, de Tough Mudder race. Toen ik van deze race hoorde nam mijn alom geliefde ego weer eens de macht over en in wederom een moment van zelfoverschatting heb ik me hiervoor ingeschreven. Korte samenvatting het is een race van 20km door de modder, met daarin ook nog eens 25 hindernissen variërend van ijswater waar je doorheen moet zwemmen, rennen door een vuur zee en het trotseren van een ME waterkanon. Kortom als ik dat overleef mogen alle dodelijke beesten in Darwin aan dan kant gaan want dan lust ik ze rauw.  ( Mocht je meer willen weten kijk dan even op: http://www.toughmudder.com.au/ ). Wat ik wel zeer verontrustend vond was niet het feit dat de obstakels van de race idioot zijn, maar het feit dat ik een document moet tekenen dat als ik dood ga tijdens de race dat het niet de schuld van de organisatie is… dat zet je toch even aan het denken.

Het weekend was weer eens heel gezellig, deze keer was team zweden in ons appartement aangekomen. Dus vrijdag avond hebben we hier gezellig lopen ouwehoeren de zweden hadden een briljant spel dat lijkt op kingen/kingsen of hoe dat ook hoort te schrijven. Echt een top spel geen idee meer hoe je het moet spelen wat het was veel te ingewikkeld enige wat ik nog weet is dat ik gewonnen had. Zaterdag waren ze van plan om te gaan koken, een slow Cook recept dat minimaal 6 uur moest koken. Dus zaterdag bij het boodschappen doen kwam ik ze al tegen helemaal enthousiast over hun komende experiment. Ik had helaas al plannen met iemand anders te eten dus kon ze niet helpen. Toen ik terug kwam van mijn diner zo rond 9 uur, zo’n 8 uur nadat ze begonnen waren, was het gerecht nog niet klaar en waren ze al een stuk minder enthousiast. Stiekem vond ik het best grappig omdat ze mij de avond ervoor jaloers hebben lopen maken over wat ik zou missen. Gelukkig hadden ze een hapje voor mij bewaard voor mijn zondagse lunch, het eten was echt het wachten waard! Maar de volgende keer beginnen we in de ochtend zodat we op een normale tijd kunnen eten.

De tentamens gaan hier dus deze week ook beginnen, ik heb totaal nog geen idee hoe ze dat hier aanpakken. Dus ik heb een professor maar eens voorzichtig aan de mouw getrokken en geprobeerd te achter halen of ik veel en zo ja wat ik moet gaan studeren. Haar simpele antwoord was dat ik alleen de college slides moet leren en dat het boek wordt overgeslagen, kortom ze weten wel hoe ze hier het makkelijk en duidelijk moeten houden. Enige valkuil het zijn allemaal slides met jaartallen en namen kortom het kon niet veel erger worden. Ik ben wel heel blij dat ik hier net als ik thuis mijn tentamens op een laptop mag maken.

Helaas is er deze week geen bezoek aan het strand geweest, want het was hier koud!!! 23 graden met continue regen en bewolking dus mijn jas is ook eindelijk uit de koffer gekomen. Maar gelukkig kan hij ook gelijk weer terug want deze week komt de zon terug en gaan we weer richting de 28 graden, dus dat wordt strand, onee wacht tentamenweek.

Jullie zullen wel horen of ik volgende week nog leef, zo ja dan zal ik eerlijk vertellen wat er gewonnen heeft mijn boeken of toch de zon. Mocht ik er niet meer zijn denk ik dat mijn bruine huid mij wel zal verraden.

Iedereen heel veel succes met de tentamens!

Beter laat dan nooit, hier is weer een update van mijn avonturen! Afgelopen week is echt erg druk geweest, natuurlijk met studie, daarvoor ben ik hier tenslotte al lijkt het niet zo als je deze verhalen leest. Aangezien iedereen dat leventje al kent van uit Nederland is het niet interessant om dat hier te gaan vertellen dus begin ik gelijk maar met het paasweekend!

Nadat ik de hele donderdag college had gehad, met daar in de beste uitspraak van een docent ooit: “Just Fucking Do it”, hadden de Italianen een feest georganiseerd. Nadat we bij hun thuis hadden bij gekletst gingen we richting een van de clubs van Sydney. Zoals gewoonlijk pakte wij de bus, na ons kwam er een groep zingende Aziaten binnen, zeer vermakelijk vonden wij. Alleen een oude Australische vrouw was er minder van gediend, ze begon racistische opmerkingen te maken zo erg dat de Aziaten de bus verlieten. Dit was weer tot groot ongenoegen van een Australische man van zo rond de 50. Kortom nu hadden 2 mensen van ver in de 50 het met elkaar aan de stok. De rest van de bus rit werd er lekker over en weer geschreeuwd en het leek zelfs nog even tot een vechtpartij te leiden. Kortom de meeste Australiërs zijn vriendelijk maar er zitten ook een aantal hele rare figuren tussen.

Eenmaal aangekomen bij de club keken wij onze ogen uit, het was een oud en verbouwd pakhuis met een schitterende binnenplaats. Alsof het nog niet mooi genoeg was, kwam ik aan bij de bar en zag daar zowaar een van mijn favoriete whisky’s staan, dan weet echt zeker dat de club goed is. Na een nacht feesten zou je denken dat je de avond afsluit met een kebab, pizza of Macdonalds. Hier hebben ze een ander fenomeen, “pancakes at the rocks” dit is een pannenkoeken restaurant dat 24 uur open is en na een avond feesten ga je hier heen. Heel raar om opeens om 4 uur aan een bord pannenkoeken te beginnen, maar wel heel erg lekker. Het gaat trouwens wel om Amerikaanse pancakes en niet die dunne zoals we in Nederland hebben.

De volgende dag besloten om maar eens te gaan kijken bij de botanische tuinen en het opera house, samen met een nieuw groepje vrienden van surf kamp. Was erg leuk zeker omdat ellie en florian, architectuur studeren dus dan krijg je leuke verhalen over het opera house en de skyline van sydney. In de botanische tuinen waren zoals gewoonlijk ook weer de gebruikelijke papagaaien, gelukkig waren dit niet de witte, lelijke en enge papagaaien maar hele mooie groenen. Na de nodige foto’s van deze prachtige beestjes kwamen we aan bij een vijvertje waar een water vogel totaal in paniek probeerde uit het water te komen. Uit nieuwsgierigheid nam ik toch maar eens een kijkje wat er dan zo eng was in het water. Het bleek een reusachtige paling te zijn, eerst dacht ik cool die ga ik pakken maar toen mijn vingers dichterbij kwamen keek hij wel erg verlekkert naar mijn wijsvinger. Aangezien ik nog al gehecht ben aan mijn vingertjes besloot ik toch maar dapper mijn poging hem te pakken te staken.

Zaterdag was weer eens een heerlijke strand dag, we hadden weer een mooi nieuw strand ontdekt, nouja eigenlijk werden we heel enthousiast over het beeld van een rubik’s kubus die ze daar hadden. Het beeld zelf was eigenlijk een water put, maar dat mocht de pret niet drukken want de zon was overheerlijk en het strand rustig kortom een geslaagde dag.

Ondertussen beginnen steeds meer mensen hard te lopen, ellie en florian hadden ook besloten om te beginnen dus ze hadden alles gekocht en vroegen of ik ze een leuke route wilde laten zien, alsof ik hier de expert in ben maar goed ik deed mijn best. We hebben mijn vaste route door van allerlei parkjes gelopen en ondertussen vooral genoten van het uitzicht. Bij thuiskomst bleek dat ik 4x zolang over de route heb gedaan dan normaal, kortom maar goed dat ze niet mee doen aan de halve marathon. Bij thuiskomst had elenora een feest georganiseerd op ons dakterras, een Italiaans zelfgemaakte pizza party. Samen met een groepje van 7 andere Italianen ging ze pizza’s maken voor iedereen. En natuurlijk is het vanzelf sprekend dat dit natuurlijk goddelijke pizza’s waren! Onder het genot van een potje pool en een film zat iedereen te genieten. Wat het allemaal extra leuk maakte was het feit dat de film die ze op hadden gezet de godfather was. Haha kortom een echte Italiaanse avond.

Maandag viel het weer een beetje tegen dus in plaats van het strand zijn we naar de dierentuin gegaan. Het was echt een prachtige dierentuin, op zich niet zo heel veel anders dan de dierentuinen in Nederland, maar je had ook een geweldig uitzicht op de stad dat was misschien wel net zo indrukwekkend als de dieren. Het meest indrukwekkende was wel het sneeuwluipaard, echt een prachtig beest zilver grijs met stippen en met de meest idiote fluffige staart. Die staart paste echt niet bij dat beest maar goed, nog steeds een gaaf beest.

Aangezien gisteren de beste dan van de hele week was hadden we besloten om weer eens naar het strand te gaan nu het nog kan. Deze keer was het dan eindelijk de beurt aan het beruchte bondi beach. Gelukkig was het niet al te druk omdat de meeste lokale mensen moesten werken. Een van de jongens had net een go-pro camera gekocht dus dat moesten we uitproberen, conclusie super gaaf ding alleen wij zijn super hopeloos als het aankomt op zwemmen en filmen tegelijk. In de groep was deze keer ook iemand uit Argentinië, aangezien ik lang heb getwijfeld tussen Australië of Argentinië moest ik natuurlijk horen of ik de juiste keuze heb gemaakt, niet dat ik ooit spijt zou hebben van Australië. Na alles gehoord te hebben over de tango, barbies, cultuur en de mensen weet ik zeker dat ik daar sowieso nog een keer naar toe moet.

Pasen wordt hier nog altijd fanatiek gevierd met kerkmissen, barbies en familie. Mijn paasweekend samenvattend heb ik de barbie vervangen voor pizza, op zich geen slechte keuze. Familie is helaas buitenbereik al is het met skype toch alsof je een beetje bij elkaar bent dus dat is ook min of meer gehaald. Deze pasen heeft mijn christelijke activiteit zijn hoogtepunt bereikt toen ik in het park in discussie raakte met een jehova, mijn conclusie van ons gesprek; misschien moet ik eens stoppen met het proberen van mijn gelijk halen.

Ondertussen is hier een beetje gerechtigheid ingetreden want het is hier begonnen met regenen en het schijnt de komende twee dagen niet beter te worden.

Dat was het voor nu, Tot de volgende update!